Archiwum kategorii: wychowankowie

Jerzy Besala – matura’69

Jerzy Stanisław Besala (ur. 5 września 1951 w Warszawie) – historyk i publicysta.
Ukończył studia historyczne na UW. Początkowo interesował się dziejami najnowszymi, ale później zajął się Rzecząpospolitą szlachecką. Jest autorem kilkunastu książek, m.in. biografii Stefana Batorego, Tajemnic historii Polski czy biografii Stanisława Żółkiewskiego.
Publikuje artykuły w poczytnych czasopismach: „Polityce”, „Dzienniku Polskim”, „Wiedzy i Życiu”, „Focusie” i „Focusie Historia”.
Wybrana bibliografia
Stanisław Żółkiewski, Warszawa 1988, ISBN 83-06-01583-5.
Stefan Batory, Warszawa 1992, ISBN 83-06-02253-X.
Tajemnice historii Polski, Poznań 2003.
Małżeństwa królewskie. Piastowie, Warszawa 2006.
Małżeństwa królewskie. Jagiellonowie, Warszawa 2006.
Małżeństwa królewskie. Władcy elekcyjni, Warszawa 2007.
Tajemnicze dzieje Europy, Warszawa 2007.
Barbara Radziwiłłówna i Zygmunt August, Warszawa 2007, ISBN 978-83-7391-715-6.

f87b0_IMG_6203

Lech Śliwonik – matura’56

teatrolog, profesor Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, prezes Zarządu Głównego Towarzystwa Kultury Teatralnej, redaktor naczelny czasopisma „Scena”. Brat Romana Śliwonika, pisarza i poety. Jest badaczem i znawcą polskiego teatru studenckiegoteatru alternatywnegoteatru amatorskiegoteatru dla życiapolityki kulturalnej. W Akademii Teatralnej w Warszawie prowadzi zajęcia „Współczesne życie teatralne” (wcześniej pod nazwą „Zagadnienia kultury teatralnej”) i „Teatr dzisiejszy”.

W latach 2002-2008 pełnił funkcję rektora Akademii Teatralnej. W latach 1996-2002 był dziekanem Wydziału Wiedzy o Teatrze Akademii. Wcześniej był wieloletnim prodziekanem wydziału do spraw studiów zaocznych. Od 2008 roku powrócił na stanowisko dziekana Wydziału Wiedzy o Teatrze. Od 2005 do 2008 roku pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Rektorów Uczelni Artystycznych (wcześniej, przez trzy lata był zastępcą przewodniczącego KRUA). Jest członkiem komisji ds. kształcenia Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich.

Lech Śliwonik był także wielokrotnie jurorem Łódzkich Spotkań Teatralnych, Wrocławskich Spotkań Teatralnych Jednego Autora (WROSTJA), Ogólnopolskiego Konkursu Recytatorskiego. Na festiwalu „Malta” w Poznaniu (2006) był przewodniczącym jury I edycji konkursu debiutów Nowe Sytuacje. W latach 2002-2005 wchodził w skład kapituły Nagrody Prezydenta RP za Twórczość dla Dzieci i Młodzieży „Sztuka Młodym”.

images (2)

Andrzej Strzelecki – matura’69

reżyser i aktor teatralnytelewizyjny i filmowy, satyryk, nauczyciel akademicki, profesor sztuk teatralnych. Rektor Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, a także gracz i działacz golfowy.

Urodził się w rodzinie dziennikarzy. Jest absolwentem Wydziałów Aktorskiego (1974) i Reżyserskiego (1980) Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie (przekształconej następnie w Akademię Teatralną im. Aleksandra Zelwerowicza)[1]. Z pracą pedagogiczną związany jest od 1976, w 2004 otrzymał tytuł profesora sztuk teatralnych[2]. W 2008 został rektorem Akademii Teatralnej[3].

W latach 1974–1981 był związany z Teatrem Rozmaitości w Warszawie. Był twórcą i współzałożycielem kabaretu „Kur” (1974) oraz aktorem Teatru Rampa, w którym przez 10 lat (1987–1997) pełnił funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego.

Grał w kilkunastu spektaklach Teatru Telewizji – m.in. Król w kraju rozkoszyŻółta szlafmyca oraz jednoaktówkach Michaiła Zoszczenki „Love”, „Film” i „Smutne miasteczko”. Pojawiał się u boku takich aktorów jak Krzysztof KowalewskiJerzy TurekMarian KociniakAnna SeniukJerzy BończakWiktor ZborowskiWiesław MichnikowskiGustaw LutkiewiczJolanta LotheGustaw HoloubekZbigniew ZapasiewiczPiotr MachalicaWiktor ZborowskiWitold DębickiArtur ŻmijewskiTeresa Budzisz-Krzyżanowska.

Prowadził kilkadziesiąt autorskich programów telewizyjnych w TVP, do których należą Parada blagierówOpowiadania w dur i w mollFelieton IlustrowanyUśmiech słońca,Uśmiech twarzyUśmiech deszczuMilena i Chopin w Ameryce. Prowadził również teleturniej „Piramida” w Polsacie.

Andrzej Strzelecki jest także aktorem filmowym. Grał m.in. w Przepraszam, czy tu biją?Ostatnim bieguKuchni polskiejPrzeprowadzkiW pustyni i w puszczy. W serialu telewizyjnym Klan wcielił się w rolę doktora Tadeusza Koziełły-Kozłowskiego[1].

Reżyserował koncerty festiwalowe i gale Przeglądu Piosenki Aktorskiej we WrocławiuKrajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w OpoluFestiwalu Zjednoczonej Europy w Zielonej GórzeCamerimage w ToruniuFestiwalu Polskich Filmów Fabularnych w GdyniFestiwalu Polskiego Radia i Teatru TV w Sopocie oraz Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach. Przygotowywał prezentacje artystyczne na Dni Polskie w PradzeMoskwieWiedniuHelsinkach, a także na Expo 2000 w Hanowerze i 2005 w Aichi, na Europaliach 2001 wBrukseli oraz na sesji MKOl w Seulu 2000. Jest członkiem Związku Artystów Scen Polski i Związku Polskich Autorów i Kompozytorów.

Jest też graczem w golfa. Był wielokrotnie członkiem zarządu Polskiego Związku Golfa. W 2007 wydał swoją pierwszą książkę zatytułowaną Człowiek w jednej rękawiczce, w której zawarł rozmaite anegdoty i historie, które przydarzyły się jemu i innym miłośnikom golfa.

Rektor-1

Krzysztof Wodiczko – matura’61

W 1968 ukończył studia na Wydziale Projektowania Przemysłowego ASP w Warszawie. Po studiach pracował jako projektant w zakładach przemysłowych: początkowo w UNITRA Warszawa, potem (w latach 1970-1977) w Polskich Zakładach Optycznych w Warszawie.

W 1977 wyjechał z Polski, początkowo do Kanady, gdzie pracował na Uniwersytecie Guelph. Od 1979 wykładał na Ontario College of Art w Toronto, a od 1977 do 1981 na Nova Scotia College of Art and Design w Halifax. W 1983 przeniósł się do Nowego Jorku, a w 1991 do Bostonu, gdzie zaczął nauczać na Massachusetts Institute of Technology, od 1994 jest dyrektorem Center for Advanced Visual Studies na MIT.

Jego prace wiążą się z wykorzystaniem przestrzeni publicznej do projekcji poruszających tematykę społeczną i polityczną. Artysta w pracach oraz w teoretycznej refleksji często podkreśla postrzeganą przez siebie konieczność aktywnego korzystania z demokracji. W 1987 opracował Pojazd dla bezdomnych, który przez dwa lata testował na ulicachNowego Jorku. Od 1980 pracował nad projekcjami slajdowymi, a od 1996 także filmowymi na budynkach w przestrzeni miejskiej. W 1985 wyświetlał przez dwie godziny obrazswastyki na tympanonie ambasady RPA w Londynie jako protest przeciw polityce apartheidu. W 2009 na 53. Biennale w Wenecji, w Pawilonie Polskim w ogrodach Giardini, artysta zaprezentował swoją Instalację Goście[1]. Tematykę obecności imigrantów w społeczeństwie poruszał jego projekt Laska tułacza (1992), prezentowany m.in. Barcelonie,Nowym JorkuParyżu i Marsylii.

Inną instalacją była Hiroshima, zaprezentowana po raz pierwszy w 1999 Kopule Wojny Atomowej w Hiroshimie. Artysta, wraz z ofiarami wybuchu, ich dziećmi i wnukami, i innymi bezpośrednio lub pośrednio związanymi osobami, przygotował nagranie ich opowiadań, które wyświetlono na budynku. Nagrano obraz samych dłoni opowiadających, projekcja „dodawała” więc do „korpusu” Kopuły dłonie i głos.

Artysta zrealizował także instalację z projekcją na galerii Zachęta w Warszawie w 2005. Na frontowej ścianie galerii pojawiały się nagrania kobiet, które gotowe były opowiedzieć o traumatycznych wydarzeniach ze swojego życia. W nagraniach często podkreślano społeczny kontekst tych doświadczeń.

25 marca 2012 w Nantes odsłonięto zaprojektowany przez Wodiczkę pomnik obalenia niewolnictwa.

2 października 2007 otrzymał tytuł doktora honoris causa ASP w Poznaniu.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011)[2] oraz Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2009)[3]. W 2006 otrzymał Nagrodę im. Katarzyny Kobro.

images (1)

Stefan Laudyn – matura’78

Działacz kulturalny, współorganizator i dyrektor Warszawskiego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego.

1978 rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej Politechniki Warszawskiej (specjalność: budownictwo wodne śródlądowe). Pracę dyplomową obronił w 1987.

W czasie studiów brał udział w organizowaniu koncertów rockowych w Warszawie, m. in. w ramach festiwalu Róbrege (198419861987). Od 1986 zaangażowany był w organizację kolejnych edycji Warszawskiego Tygodnia Filmowego, a następnie Warszawskiego Festiwalu Filmowego. W 1991 objął funkcję dyrektora WFF. W 1995 założyłWarszawską Fundację Filmową, która przejęła organizację WFF, a następnie doprowadził do przekształcenia festiwalu w Warszawski Międzynarodowy Festiwal Filmowy. Jest współzałożycielem Alliance of Central and Eastern European Festivals, skupiającego najważniejsze festiwale filmowe Europy Środkowo-Wschodniej.

1990 pracował ITI jako szef działu dystrybucji kinowej. Od 1990 do 1993 był pracownikiem Fundacji Sztuki Filmowej, w której odpowiadał m. in. za kontakty zagraniczne, a także pracował w Zakładzie Dystrybucji i Kin FSF. W latach 19921994 był doradcą Europejskiego Biura Dystrybucji Filmów (EFDO).

Od wielu lat zaangażowany jest w promocję i popularyzacji polskiej sztuki filmowej za granicą. Brał równie udział jako juror w wielu festiwalach i konkursach filmowych, zasiadał także w komisjach scenariuszowych i ciałach doradczych. Od 1996 jest ekspertem Agencji Scenariuszowej, od 2000 członkiem Europejskiej Akademii Filmowej, a od 2002zasiada w Radzie Mistrzowskiej Szkoły Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy.

Przełożył również dialogi kilkudziesięciu filmów fabularnych z języka angielskiego.

uid_bc5b871198dbea2aad5042f223f08d6e1381578305795_width_700_play_0_pos_3_gs_0

Barbara Czajkowska – matura

Dziennikarka, prowadząca na antenie TVP2 w latach 1993-2006[1] emitowany na żywo program publicystyczny z udziałem czołowych osobowości polskiej sceny politycznej pt. Linia specjalna. Od września 2011 jest jedną z prowadzących w TVP1 program Gość Jedynki. Od 3 marca 2012 prowadzi, na antenie TVP Info, autorski program publicystyczny Kod dostępu.

Absolwentka XI Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Reja w Warszawie[2].

Barbara Czajkowska jest laureatką nagrody telewizyjnej „Wiktora” za rok 1998 oraz wyróżnienia specjalnego przyznanego przez polskich posłów IV kadencji za osobowość i styl[3].
Autorskie programy:
-„Punkt Widzenia„, TVP2 – 1991-1995r. Program pokazujący największych polskich trucicieli środowiska i efekty ich działalności, walczący o ochronę środowiska w naszym kraju,zdrowie obywateli, promujący świadomość ekologiczną. Jeden z pierwszych programów o tej tematyce.
-„Konwój” (dwie edycje) TVP2 – cykl pokazujący piękno Polski, zabytków – również zaniedbywanych i popadających w ruinę – i krajobrazu, fascynujących ludzi. Podejmowano również tematykę ochrony krajobrazu, zabytków, środowiska.
-„Muzyka i okolice„, TVP2 – cykl programów o muzyce (jazzrock&roll), jej twórcach i czasach w jakich ją tworzono.
-„Suplement”, TVP Polonia – cykl programów, debat, rozmów o gospodarce
-„Linia Specjalna„, TVP2 – 1993-2006r. Rozmowy na żywo z politykami, intelektualistami, ze słynnym głosowaniem widzów (autorzy: Barbara Czajkowska i Zbigniew Proszowskijako pierwsi w Polsce wprowadzili do programu głosowanie widzów: Audiotele)
-„Kod Dostępu” TVP Info – od 2012r. Cykl rozmów, realizowany na żywo, z politykami, intelektualistami, działaczami życia społecznego, gospodarczego.

Wszystkie wymienione programy realizowane we współpracy reżyserskiej ze Zbigniewem Proszowskim
Poza tym, okazjonalnie: debaty wyborcze.

uid_f11af6448eab798933988554d3af39cd1378473924305_width_650_play_0_pos_3_gs_0

Katarzyna Terechowicz – matura’81

Absolwentka Wydziałów Grafiki i Scenografii Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Jest grafikiem i autorką (regularnie nagradzanych) scenariuszy filmów dla dzieci. Jej pasją jest ekologia. Kocha wszystkie psy na świecie.

Scenariusz

  • 2012 – DZIEŃ KOBIET Toronto (Toronto Polish Film Festival) Nagroda za scenariusz
  • 2012 – DZIEŃ KOBIET Koszalin (Koszaliński Festiwal Debiutów Filmowych „Młodzi i Film”) Nagroda za scenariusz za „wrażliwe i poruszające opisanie wstydliwych fragmentów polskiej rzeczywistości”

dda19003-a79c-4423-92cd-ac27f49f1100_xxl

Marcin Meller – matura’87

Marcin Meller uczęszczał do klasy humanistycznej XI Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Reja w Warszawie (choć przez pierwsze pół roku uczęszczał do klasy matematyczno-fizycznej, wcześniej w klasie matematyczno-fizycznej V Liceum Ogólnokształcącego im. Ks. Józefa Poniatowskiego). Absolwent historii na Uniwersytecie Warszawskim.

Przez wiele lat pracował jako reporter w tygodniku „Polityka„, gdzie zajmował się tematyką międzynarodową, polityczną i obyczajową. Był działaczem NZS-u i organizatorem popularnych balów przebierańców u Architektów na Koszykowej. Był gospodarzem nadawanego przez TVN w latach 20002002 reality show „Agent„. W latach 20032012 był redaktorem naczelnym polskiej edycji miesięcznika „Playboy[1]. Współprowadzący porannego programu – „Dzień Dobry TVN„. Od września 2005 do czerwca 2008 razem zKingą Rusin, a od 9 lutego 2013 w parze z Magdą Mołek. Od listopada 2008 do stycznia 2009 gospodarz teleturnieju TVN „Kapitalny Pomysł„. Od 24 stycznia 2009 na antenie TVN24 prowadzi sobotni magazyn kulturalny „Drugie śniadanie mistrzów„. Był gospodarzem autorskiej audycji „Mellina” w Roxy FM. Od kwietnia 2011 do lutego 2012 był felietonistą „Wprost„, od marca 2012 pisze felietony do „Newsweeka„.

images

Paweł Wieczorkiewicz – matura’66

Historyksowietologmarynista. Profesor, pracownik naukowy Uniwersytetu Warszawskiego (Wydział Historyczny), wykładowca Akademii Humanistycznej w Pułtusku(Wydział Historyczny).

Syn profesora Bronisława Wieczorkiewicza, językoznawcy, badacza gwary warszawskiej[2] oraz Haliny „Natalii” Bojarskiej z domu Marczak[3], jego dziadkiem był Michał Marczak[4]. Absolwent XI Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Reja w Warszawie i Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego (1971, temat pracy magisterskiej: „Rosyjska cesarska marynarka wojenna 1905-1914”)[5], gdzie uzyskał też doktorat (1976, temat: „Polityka rosyjska wobec Królestwa Polskiego w latach 1909-1914”) i habilitację (1993) za pracę „Wielka Czystka a Armia Czerwona”[6]Tytuł naukowy otrzymał w 2003.

Członek Rady Wydziału Historycznego UW, Rady Naukowej Polonicum UW oraz Rady Naukowej Wydziału Krajów Rozwijających się UW. W latach 1996-2002 wicedyrektor Instytutu Historycznego. Był również członkiem Senatu Akademii Humanistycznej i Rady Naukowej Wydziału Historycznego tej uczelni. Uczeń profesora Ludwika Bazylowa. Przez wiele lat zajmował się także dziejami wojskowości, zwłaszcza zaś – marynarki wojennej. Współpracownik „Morza„, „Wojskowego Przeglądu Historycznego” oraz „Nowej Techniki Wojskowej„. Wieloletni członek władz Polskiego Towarzystwa Historycznego, współpracownik Wojskowego Biura Badań Historycznych.

Od 1971 członek, a pod koniec lat 70. II sekretarz POP PZPR na Wydziale Historii UW do 1989 roku. W czasie stanu wojennego nie wystąpił z partii, uważając to za pusty gest, wolał pomagać innym, np. Janowi Żarynowi. Mimo tego opowiadał się za pełną lustracją, ale ostrożnym potępianiem oraz rozróżnieniem na tych co współpracowali lub donosili na kolegów dobrowolnie i tych zmuszonych do tego[7][8].

Autor tekstów, zarówno historycznych jak i dotyczących aktualnej debaty publicznej, w takich gazetach, czasopismach i radiu, jak np.:RzeczpospolitaŻycie WarszawySuper ExpressMówią WiekiPolska ZbrojnaMorzeWojskowy Przegląd HistorycznyNowa Technika WojskowaWprostNasz DziennikNowe PaństwoGość NiedzielnyPolskie Radio.

Prowadził w stacji telewizyjnej „Kino Polska” cykl Poprawka z Historii, w którym opowiadał o historycznym podłożu przedstawianych filmów. Był także komentatorem i ekspertem w programie TVP Historia, wystąpił w filmie dokumentalnym Towarzysz Generał[9][10].

Zmarł w nocy z 22 na 23 marca 2009 po ponad dwuletnich zmaganiach z chorobą nowotworową[11][12]. 31 marca 2009 został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

wieczorkiewicz

Magdalena Wołłejko – matura’74

aktorka teatralna i filmowa, autorka sztuk teatralnych (pseudonim Meggie W.Wrightt), scenariuszy telewizyjnych oraz filmowych (pseudonim Maciej Pisz) i tekstów piosenek. Absolwentka warszawskiej PWST. Związana z teatrami warszawskimi Kwadrat, Teatrem na Woli, Komedia, Capitol i Syrena. Córka aktorów Haliny Czengery i Czesława Wołłejki, również siostra aktorki Jolanty Wołłejko.

5 dni z zycia emeryta 1-F-2810-11