Archiwum kategorii: wychowankowie

Pożegnanie

Z żalem pragniemy Was zawiadomić, że 23.02.2019 zmarła nasza koleżanka z rocznika maturalnego 1960, wieloletni członek Koła Wychowanków Reja – Maria Otrębska-Pefew. Została pochowana w rodzinnym grobowcu, na cmentarzu Bródnowskim (22F).

Zarząd Koła Wychowanków

Rejackie Jajeczko

28 marca 2018 w restauracji Awangarda odbyło się tradycyjne rejackie spotkanie wielkanocne „Rejackie Jajeczko”. Towarzystwo dopisało, atmosfera była wyśmienita, a krótką relacje fotograficzną można zobaczyć poniżej. Dodatkowo zamieszczamy przemówienie inauguracyjne Wiceprezesa Koła Wychowanków, Krzysztofa Gołębiowskiego. Głos zabrał również Profesor Mikina.

Krzysztof Gołębiowski:


Profesor Mikina:

Pożegnanie

Z żalem informujemy, że dnia 15 kwietnia 2016 roku zmarł wieloletni Prezes Koła Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. M. Reja w Warszawie:

Pan Henryk Komorowski

Pod Jego przewodnictwem Koło Wychowanków aktywnie uczestniczyło w życiu szkoły, utrzymywało kontakty z absolwentami organizując tradycyjne spotkania koleżeńskie oraz 50-lecia matur.

Pan Henryk Komorowski przemawiając do młodzieży podczas uroczystości szkolnych podkreślał, że należy podtrzymywać tradycje szkoły i być jej oddanym.

Młodzież Jego wystąpienia przyjmowała z aprobatą i zainteresowaniem.

Nabożeństwo żałobne zostanie odprawione w czwartek dnia 21 kwietnia 2016 roku o godz. 13.00 w kościele św. Karola Boromeusza na Starych Powązkach.

Zarząd Koła

Eugeniusz Lokajski – matura’28

Był mistrzem Polski w rzucie oszczepem, pięcioboju i dziesięcioboju, wicemistrzem w skoku wzwyż i autorem ponad 1000 zdjęć dokumentujących powstanie warszawskie oraz uczestnikiem kampanii wrześniowej. Ukończył studia w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie. W 1924 r. wstąpił do KS Warszawianka, gdzie trenował różne dyscypliny, m.in. pływanie, bieganie i piłkę nożną. Chciał wstąpić do sekcji oszczepniczej, ale trener mu odmówił. W 1928 zdał maturę w Liceum im. Mikołaja Reja i odbył obowiązkową służbę wojskową. Po skończeniu studiów w 1932 roku powrócił do KS Warszawianka. W roku 1934 został Mistrzem Polskim w rzucie oszczepem. Był także instruktorem lekkoatletyki w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego i nauczycielem wychowania fizycznego w ewangelickim Liceum im. Mikołaja Reja.
Startował na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie w 1936 roku, gdzie zajął 7. miejsce. Pierwszy w Polsce rzucił oszczepem ponad 70 m (jego rekord z Poznania – 73,27 m przetrwał 17 lat). Przed II wojną światową był czołowym oszczepnikiem na świecie.
W kampanii wrześniowej dowodził plutonem 35. Pułku Piechoty, nadal wykładał w C. I. W. F. (tajnym), później był oficerem Armii Krajowej, a w powstaniu warszawskim – dowódcą plutonu kompanii sztabowej „Koszta” (pod ps. „Brok”). Zajmował się dokumentacją fotograficzną przebiegu walk oraz zbrodni dokonywanych przez wojska niemieckie, a jego zdjęcia spotkały się powszechnym uznaniem i stanowią nieocenione świadectwo oporu walczącej stolicy. Zginął 25 września pod gruzami domu przy ul. Marszałkowskiej 129.
2 sierpnia 2009 r. pośmiertnie odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].
Brat Józefa – oszczepnika[2].
W 2009 roku, wydany przez Muzeum Powstania Warszawskiego album z fotografiami Eugeniusza Lokajskiego, zajął pierwsze miejsce w organizowanym przez Galerię f5 & Księgarnię Fotograficzną konkursie Fotograficzna Publikacja Roku 2008 w kategorii album.

450px-Warsaw_Uprising_by_Lokajski_-_Eugeniusz_Lokajski_with_cat_-_crop

Jeremi Przybora – matura’33

Urodził się w rodzinie szlacheckiej, jako najmłodsze z trojga dzieci (starszy o 11 lat brat Wiesław i starsza o 7 lat siostra Halina). Ojciec, Stefan Przybora, był inżynierem-cukiernikiem, właścicielem fabryki słodyczy oraz cukierni w Warszawie; matka, Jadwiga z domu Kozłowska, zajmowała się domem.
Ukończył ewangelickie Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie, a potem studiował w Szkole Głównej Handlowej i anglistykę na Uniwersytecie Warszawskim, których to studiów nie skończył.
Przez lata związany z Polskim Radiem, przed wojną spiker w rozgłośni warszawskiej, po wojnie pracował w Rozgłośni Pomorskiej Polskiego Radia w Bydgoszczy, gdzie współtworzył cykl audycji satyrycznych „Pokrzywy nad Brdą”. Po powrocie do Warszawy pracował w redakcji rozrywki, gdzie stworzył Radiowy Teatrzyk „Eterek”. Lektor Polskiej Kroniki Filmowej, autor tekstów piosenek, książek, pisał libretta teatralnych spektakli (m.in. polskiej wersji „Piotrusia Pana” z muzyką Janusza Stokłosy, w reżyserii Janusza Józefowicza), scenarzysta filmu „Upał” w reż. Kazimierza Kutza.
Z Jerzym Wasowskim poznał się w radiu podczas oblężenia Warszawy w 1939 (był wówczas spikerem). Podczas powstania warszawskiego prowadził audycje w cywilnej rozgłośni Polskiego Radia, uruchomionego 9 sierpnia[2]. Po wojnie spotkał się w 1948 z Wasowskim i wówczas zaproponował mu pisanie muzyki do swych tekstów.
Ojciec modelki i prezenterki Marty Przybory oraz Konstantego Przybory, specjalisty w dziedzinie reklamy[3].
Postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z dnia 3 maja 1997, za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w twórczości artystycznej i pracy literackiej, został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[4] .
Zmarł w nocy z 3 na 4 marca 2004, pochowany został na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie.

Twórczość

Gburlet („W tym szaleństwie jest metoda” Kabaret „Stodoła” 1957)
Spacerek przez „Eterek” (1957)
Listy z podróży (1964)
Baśnie Szeherezadka (1966)
Listy z podróży. Poczta druga (1969)
Kabaret Starszych Panów. Wybór (1970)
Miłość do magister Biodrowicz (1972)
Kabaret Starszych Panów. Wybór drugi (1973)
Dziecko Szczęścia. Listy z Podróży. Poczta trzecia (1975)
Divertimento (1976)
Mieszanka firmowa (1977)
Uwiedziony (1978)
Ciociu, przestrasz wujka (1979)
Kabaret jeszcze Starszych Panów (1980)
Teatr Nieduży (1980)
Piosenki, które śpiewałem sam lub z Przyjacielem (1990)
Piosenki, które śpiewali inni (1991)
Autoportret z piosenką (1992)
Nieszczęśliwy wypadek podczas wniebowzięcia (1994)
Przymknięte oko opaczności. Memuarów cz. I (1994)
Kabaret Starszych Panów I (1995)
Przymknięte oko opaczności. Memuarów cz. II (1998)
Zdążyć z happy endem. Memuarów cz. III (1998)
… słówko rymowane jak co roku (2000)
Piotruś Pan – libretto musicalu (2001)
Piosenki prawie wszystkie (2001)
Przymknięte oko opaczności (2004)

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda Min. Kultury i Sztuki III st. za twórczość radiowo-telewizyjną – 1973[5]
Złoty Mikrofon – 1973[6]
Diamentowy Mikrofon – 1995

Ciekawostki

Jeremi Przybora w 1995 r. otrzymał tytuł Honorowego Starosty Kutnowskiego. Od 2005 r. w Kutnie corocznie odbywa się Ogólnopolski Konkurs Piosenek Jeremiego Przybory Stacja Kutno[7].
Odniesienia w kulturze[edytuj | edytuj kod]

W oparciu o utwory Jeremiego Przybory i Jerzego Wasowskiego powstał spektakl „Zimy żal” w reżyserii Magdy Umer.
W 2004 roku Grzegorz Turnau nagrał płytę „Cafe Sułtan” zawierającą utwory Jeremiego Przybory. W tym samym roku polski wokalista jazzowy Janusz Szrom powołał do życia jazzową formację Straszni Panowie Trzej, która nagrała album z piosenkami z Kabaretu Starszych Panów w opracowaniu jazzowym.
W 2010 r. Maciej Maleńczuk i Paweł Kukiz nagrali album „Starsi Panowie”, zawierający 11 utworów z Kabaretu Starszych Panów. Gościnnie na płycie wystąpiły także Kayah, Renata Przemyk i Ewelina Flinta[7].
We wrześniu 2010 nakładem wydawnictwa Agora ukazał się tom korespondencji między Agnieszką Osiecką i Jeremim Przyborą z lat 1964-1966 pt. „Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory listy na wyczerpanym papierze” (ISBN 978-83-268-0078-8). Za zgodą Agaty Passent, córki Osieckiej, i Konstantego Przybory, syna Jeremiego, opublikowano korespondencję ludzi związanych głębokim uczuciem.
W dniu 8 grudnia 2011 Narodowy Bank Polski wprowadził do obiegu monety upamiętniające Jeremiego Przyborę i Jerzego Wasowskiego, o nominałach:
10 zł wykonaną stemplem lustrzanym w srebrze,
10 zł wykonaną stemplem lustrzanym w srebrze (kwadrat),
2 zł wykonaną stemplem zwykłym ze stopu Nordic Gold[8].
Na podstawie listów miłosnych Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory w Teatrze Polskim w Warszawie wystawiono spektakl „Listy na wyczerpanym papierze” w reżyserii Leny Frankiewicz[9] Premiera odbyła się 26 września 2013 roku.

Piosenki z tekstami Jeremiego Przybory

„Antonina” (muzyka Wojciech Gąssowski, wyk. Test)
„Deszcz” (muzyka Jerzy Wasowski, wyk. Maria Koterbska)
„Ja dla pana czasu nie mam” (muzyka Jerzy Wasowski; z repertuaru Hanny Banaszak)
„Jak pan mógł” (muzyka Jerzy Wasowski; z repertuaru Hanny Banaszak)
„Nie mówimy, że to miłość” (muzyka Camillo Bargoni, Al Stillman, wyk. Maria Koterbska)
„Panienka z temperamentem” (muzyka Jerzy Wasowski; z repertuaru Hanny Banaszak, Magdy Umer, Anny Marii Jopek)
„Ja pana z sobą zabiorę” (muzyka [Jerzy Wasowski]; z repertuaru Kaliny Jędrusik, Magdy Umer)

JERE2-JM.JPG

Witold Kula – matura’34

Historyk
Urodził się w 18 kwietnia 1916 roku w Warszawie, jego rodzicami byli Jan Kula i Jadwiga z domu Liwska. Uczęszczał do Gimnazjum im. Reja. Po jego ukończeniu w 1934 roku, rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie ekonomiczne w Wolnej Wszechnicy Polskiej. Był uczeniem Natalii Gąsiorowskiej. W 1939 roku obronił na UW doktorat, którego promotorem był Stanisław Arnold[2].
W czasie II wojny światowej żołnierz Armii Krajowej, współpracownik Biura Informacji i Propagandy oraz uczestnik tajnego nauczania. Brał aktywny udział w akcjach ratowania Żydów. Po upadku powstania warszawskiego, jako podporucznik AK, trafił na 7 miesięcy do oflagu Grossborn.
Po wojnie podjął pracę na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie habilitował się w 1947 roku. W 1950 roku objął profesurę na UW.
Był współorganizatorem i profesorem (1953–1968) Instytutu Historii Polski Akademii Nauk, w latach 1968 – 1970 prezes Międzynarodowego Stowarzyszenia Historii Gospodarczej, którego był później prezesem honorowym, zaś w latach 1974–1983 – wiceprzewodniczący Międzynarodowej Komisji Metrologii Historii. Członek Polskiej Akademii Nauk. Zajmował się badaniem dziejów gospodarczo-społecznych Polski, metodologią historii oraz metrologią pojmowaną jako oddzielna dziedzina nauki.
Jego pracę naukową odznaczało interdyscyplinarne podejście raz nowatorstwo teoretyczne. Wychodząc z tradycji marksistowskich udało mu się stworzyć oryginalne koncepcje początków polskiej kapitalizmu, zaproponować model funkcjonowania peryferyjnego feudalizmu na ziemiach polskich w XVI – XVII wieku, co znalazło odzwierciedlenie zwłaszcza w przetłumaczonej na wiele języków pracy Teoria ekonomiczna ustroju feudalnego. Próba modelu (Warszawa 1962)[3]. Od lat 60. współpracował blisko z historykami francuskiej Szkoły Annales. Jego prace były cytowane m.in. przez wybitnego przedstawiciela tej szkoły oraz jednego z najwybitniejszych historyków europejskich XX wieku Ferdynanda Braudela [4].
Witold Kula wychował wielu uczniów, spośród których najbardziej znani to Jerzy Jedlicki, Elżbieta Kaczyńska, Janina Leskiewiczowa, Tadeusz Łepkowski, Jacek Kochanowicz czy Andrzej Jezierski.
Żoną Witolda Kuli była Nina Assorodobraj-Kula, socjolog, profesor UW, a synem Marcin Kula.

Prace

Szkice o manufakturach w Polsce XVIII wieku (1956)
Rozważania o historii (1958)
Teoria ekonomiczna ustroju feudalnego. Próba modelu (1962)
Problemy i metody historii gospodarczej (1963)
Wokół historii (1988)
Demografia Królestwa Polskiego w latach 1836–1846, wyd. Marek Górny, Poznań-Wrocław 2002 (= „Badania z Dziejów Społecznych i Gospodarczych” 61), ss. 176.

Bibliografia

A. Wyczański, Witold Kula, 1916-1988, Nauka Polska 1989, nr 2, s. 207-216.
E. Kaczyńska, Witold Kula (18 IV 1916 – 12 II 1988), Kwartalnik Historyczny 1989, nr 3, s. 300-305.
A. Śródka, Uczeni polscy XIX i XX stulecia, t.2, Warszawa 1995, s. 413-415.
A. Sosnowska, Zrozumieć zacofanie. Spory historyków o Europę Wschodnią (1947-1994), Wydawnictwo TRIO, Warszawa 2004, s. 90-96.
Encyklopedia Warszawy, Warszawa, s. 399.
Słownik historyków polskich, s. 278-279.

img6130z

Jakub Wacławek – matura’69

Jakub Wacławek (ur. 1951) – architekt.
Urodził się w rodzinie architektów – Marii Małgorzaty Handzelewicz-Wacławek i Zbigniewa Wacławka. W 1969 ukończył XI liceum im. Reja w Warszawie. Studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej zakończył w roku 1975 pracą dyplomową pt. Dwa Teatry, pod kierunkiem prof. arch. Jana Bogusławskiego.
Od roku 1976 do 1979 pracował w zespole arch. Z.Pawelskiego jako asystent, a potem projektant. W roku 1980/1981 przebywał jako projektant i partner w duńskiej firmie architektonicznej „Nils Basse & Partners”. Od roku 1982 do 1986 pracował jako partner prof. arch. Stefana Kuryłowicza w Autorskich Pracowniach Architektury (APA). Od roku 1986 prowadził samodzielną pracownię w ramach APA. W 1991 założył własną firmę projektową „ARÉ” sp. z o.o, którą prowadzi do dziś, jako prezes i zarazem główny projektant.
W 1979 zaczął pracę na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej jako asystent projektowania architektonicznego w zespołach: arch. arch. M.Krasińskiego, K.Dygi i M.Gintowta. Aktualnie uczy projektowania jako starszy wykładowca w kierowanej przez siebie Samodzielnej Pracowni Architektury Przemysłowej i Wielkoprzestrzennej[1].
W roku 1979 otrzymał uprawnienia projektowe. W roku 1986 uzyskał status twórcy Min. Kultury i Sztuki. Od roku 1975 należy do Stowarzyszenia Architektów Polskich, gdzie pełnił obowiązki prezesa Zarządu Oddziału Warszawskiego (2006 – 2012) oraz Sędziego Konkursowego. Od 2002 r. należy do Mazowieckiej Izby Architektów. Od 2006 do 2013 był wiceprzewodniczącym Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej przy urzędzie Prezydenta Miasta Warszawy. Od 2007 do 2010 był Przewodniczącym Rady Architektury i Rozwoju Warszawy przy Urzędzie Prezydenta Miasta Warszawy. Jako sędzia konkursowy SARP uczestniczył w następujących konkursach:
„Centrum Promocji Kultury ul.Podskarbińska Warszawa” – 2003 (sędzia)
„Rozbudowa szpitala Praskiego” – 2005 (sędzia)
„Kompleksu budynków naukowo-dydaktycznych dla potrzeb Uniwersytetu Warszawskiego przy ul. Dobrej 53” – 2005 (wiceprzewodniczący)
„Opracowanie koncepcji zagospodarowania przestrzennego placu Bankowego, placu Teatralnego oraz ulicy Senatorskiej w Warszawie” – 2007 (sędzia)
„Służewski Dom Kultury” – 2008 (sędzia referent)
„Dom Kultury Kadr” – 2009 (sędzia referent)
„Rozbudowa Teatru Ochota” – 2009 (sędzia)
„Wydział Rzeźby ASP w Warszawie – 2011 (sędzia)
Upamiętnienie Obozu Zagłady w Sobiborze – 2013 (sędzia referent)

Realizacje

1977: Dom letniskowy nad Narwią (J.Wacławek)
1979: Dom jednorodzinny na Saskiej Kępie (J.Wacławek)
1981: Dom letniskowy pod Radzyminem (J.Wacławek)
1982-2004: Kościół na os. Widzew w Łodzi (gł.proj. S.Kuryłowicz, J.Wacławek)
1984: Rozbudowa domu jednorodzinnego na Woli (S.Kuryłowicz & J.Wacławek)
1984–2004: Kościół w Grodzisku Mazowieckim (E. i S.Kuryłowicz, P.Kuczyński & J.Wacławek)
1985-2004: Kościół z klasztorem ul. Modzelewskiego/Woronicza w Warszawie (E. i S.Kuryłowicz & J.Wacławek)
1991: Dom wielorodzinny przy ul. Gościeradowskiej – SM „MERKURY” (J.Wacławek)
1992: Rozbudowa Domu Poselskiego w Warszawie (J.Wacławek)
1996: Budynek wielorodzinny ul. Piotra Skargi – SM „MERKURY” (G.Stiasny, P.Marczak & J Wacławek)
1996: Zespół wielofunkcyjny mieszkalno-handlowo-biurowy ul. Łucka/Wronia – SBM „DEMBUD” (A.Bołtuć & J.Wacławek)
1996: Ratusz gminy Białołęka (G.Stiasny & J.Wacławek)
1997: Zespół handlowy w Pruszkowie (P.Sudra & J.Wacławek)
1998: Pawilon handlowo-biurowy na osiedlu Targówek (J.Wacławek)
1998: Wnętrza klubu „Hybrydy” (G.Stiasny & P.Marczak)
1999: Dom wielorodzinny przy ul. Tykocińskiej – RSM „PRAGA” (J.Wacławek)
1999: Zespół wielofunkcyjny mieszkalno-handlowo-biurowy ul.Jana Pawła II – SBM „DEMBUD” (A.Bołtuć & J.Wacławek)
2000: Zespół wielofunkcyjny mieszkalno-handlowo–biurowy ul. Słomińskiego 15,17,19 – SBM „DEMBUD” (J.Wacławek & A.Bołtuć, G.Stiasny)
2000: Budynki wielorodzinne ul. Krasnobrodzka – RSM „BRÓDNO” (G.Pietrzak & J.Wacławek)
2001: Osiedle mieszkaniowe „Światowid” – MOSTOSTAL Export (G.Stiasny & J.Wacławek)
2002: Zespół wielofunkcyjny mieszkalno-handlowo-biurowy przy ul.Grzybowskiej/Granicznej – SBM „DEMBUD” (G.Stiasny & J.Wacławek)
2002: Osiedle „Zaruby” w Warszawie – SM „MERKURY” (M.Citko, G.Stiasny & J.Wacławek)
2003: Osiedle „Odkryta” w Warszawie – MOSTOSTAL Export (G.Pietrzak, G.Stiasny & J.Wacławek)
2003: Budynek plombowy przy ul. Siennej/r. Żelaznej – SBM „DEMBUD” (G.Stiasny & J.Wacławek)
2003: Budynek wielorodzinny ul. Relaksowa – SM „MERKURY” (G.Stiasny & J.Wacławek)
2008: Zespół budynków mieszkalnych przy ul. Inflanckiej – ECHO Investment (G.Stiasny,G.Pietrzak, J.Wacławek)
2009: Biurowiec ul. Modzelewskiego (G.Stiasny & J.Wacławek)
2005: Rozbudowa Urzędu Pracy w Warszawie [G.Stiasny & J.Wacławek)
2006: Willa w Konstancinie (G.Stiasny & J.Wacławek)
2009: Rozbudowa szkoły ul. Kowieńska (G.Stiasny & J.Wacławek)
2007: Budynek wielorodzinny ul. Franciszkańska 14 – SBM „DEMBUD” w Warszawie (G.Stiasny & J.Wacławek)
2007: Osiedle w Poznaniu „Małe Naramowice” – ECHO Investment (W.Ingielewicz, G.Stiasny & J.Wacławek)
2008: Zespół mieszkalny w „Miasteczku Wilanów” – Robyg Investment (G.Stiasny & J.Wacławek)
2008: Zespół mieszkalno-biurowy przy ul. Modzelewskiego/Malczewskiego w Warszawie (G.Stiasny & J.Wacławek)
2009: Budynek mieszkalny ul. Grębałowska – SBM „DEMBUD” (G.Stiasny & J.Wacławek)
2009: Budynek mieszkalny ul. Kasprowicza/Lindego – Lubasa Polska (K.Godlewska, G.Stiasny & J.Wacławek)
2010: Budynek mieszkalny ul. Bonifraterska – SBM „Dembud” (G.Stiasny & J.Wacławek)
2013: Terminal lotniska w Lublinie (G.Stiasny & J.Wacławek)
2013: Zespół budynków przy ul. Stawki 8 (G.Stiasny & J.Wacławek)

Nagrody

Nagrodzone w konkursach zostały następujące projekty, których był współautorem:
Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie (wyróżnienie)
Teatr Muzyczny we Wrocławiu (wyróżnienie)
Centrum Ursynowa-Natolina (gł.nagroda)
Osiedle „Moczydło” w Warszawie (wyróżnienie)
Wnętrza NBP w Warszawie (wyróżnienie)
Plac Sikorskiego w Siedlcach (wyróżnienie)
Przebudowa Biblioteki na Koszykowej (finalista)
Ratusz Gminy Białołęka (I nagroda)
Ratusz gminy Targówek (nagroda)
Urząd KNUiFE w Warszawie (I nagroda)
Muzeum Powstania Warszawskiego (wyróżnienie)
Zespół sportowy przy szkole nr. 215 w Warszawie (I nagroda)
Centrum Koordynacji Straży Pożarnej w Warszawie (III nagroda)
Zespół biurowy pl. Puławski (III nagroda)
Port Lotniczy w Lublinie (I nagroda)
W 2012 razem z Grzegorzem Stiasnym nagrodzony Honorową Nagrodą SARP.

honorowa-nagroda-SARP-2012_ikona

Waldemar Dynerman – matura’69

Waldek Dynerman urodził się w Warszawie w rodzinie polsko-żydowskiej. Jego ojciec przeżył Holocaust, a matka doświadczyła grozy wojny, wysiedlenia i pracy niewolniczej. Waldek podkreśla podstawowe znaczenie tych wydarzeń w ukształtowaniu jego twórczości. Artysta pracuje równocześnie w wielu dyscyplinach, takich jak rzeźba, malarstwo, instalacja, grafika i wideo. Ukończył warszawską Akademię Sztuk Pięknych w 1974 roku. W roku 1983 otrzymał stanowisko wykładowcy w Milwaukee Institute of Art & Design w USA, gdzie jest obecnie profesorem grafiki. Artysta pokazywał swoje prace na wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych. W 2010 roku otrzymał nagrodę fundacji Mary Nohl, a w 2011 pokazał swoje najnowsze rzeźby i obrazy w instalacji zatytułowanej Inventory (Remanent), w galerii Inova w Milwaukee.

4124dc7866b5713f1a5ebc74bee1a16a2af9c3d5_0

Paweł Karpiński – matura’69

Paweł Karpiński (ur. 4 listopada 1951 roku w Warszawie) – reżyser, scenarzysta i producent filmowy. W 1969 podjął pracę jako operator, realizator obrazu i reżyser w TVP. W latach 1972-76 studiował na Wydziale Operatorskim PWSFTviT w Łodzi, gdzie w 1982 roku ukończył Wydział Reżyserii.
Filmografia[edytuj | edytuj kod]

2008: Na kocią łapę (serial telewizyjny) – reżyseria
2006: Kochaj mnie, kochaj! (serial telewizyjny) – reżyseria, scenariusz, dialogi, scenariusz-pomysł, producent filmowy
2001-2002: Więzy krwi (serial telewizyjny) – producent wykonawczy
1997-2010: Klan (serial telewizyjny) – reżyseria
1994-1995: Fitness Club (serial telewizyjny) – reżyseria, producent filmowy
1988-1990: W labiryncie (serial telewizyjny) – reżyseria, scenariusz, dialogi, obsada aktorska; jako realizator TV
1988: Czarodziej z Harlemu – reżyseria, scenariusz, dialogi, obsada aktorska; jako sędzia na meczu
1986: Trio – reżyseria
1983: To tylko Rock – reżyseria, scenariusz
1982: Smak czekolady – reżyseria, scenariusz
Teatr TV[edytuj | edytuj kod]

1992: Nieboskie stworzenie – reżyseria
1994: Lekcja tańca – reżyseria

0138816