Archiwum autora: Aleksander Lesiński

50 lecie matury

Za nami podnisoła i nostalgiczna uroczystość wręczenia wyjątkowych matur – jubileuszowych. Pamiątkowe matury z okazji 50 lecia zdanego egzaminu dojrzałości wręczał nasz prezes, Henryk. Wszystko odbywało się przy aplauzie zgromadzonych uczniów. Po część oficjalnej jubilaci udali sie do Sali Tradycji na przygotowany przez Koło poczęstunek. Tu już było bardziej prywatnie, odżyły wspomnienia.

Olek

 

IMG_7772 IMG_7771 IMG_7770 IMG_7769 IMG_7768 IMG_7767 IMG_7766 IMG_7765 IMG_7764 IMG_7762 IMG_7761 IMG_7760 IMG_7758 IMG_7750 IMG_7749 IMG_7748 IMG_7746 IMG_7745 IMG_7743 IMG_7742 IMG_7740 IMG_7738 IMG_7737 IMG_7736 IMG_7735 IMG_7734 IMG_7733 IMG_7731 IMG_7729

Rejackie Spotkanie Wielkanocne

16 kwietnia 2014, o godzinie 18.00, w Restauracji „Avangarda” przy ul. Czackiego 3/5 (Dom Technika NOT)

odbędzie się tradycyjne Rejackie Spotkanie Wielkanocne. Zasiądziemy do wspólnego, świątecznego stołu, złożymy sobie życzenia, spędzimy chwilę w doborowym rejackim gronie.
Zapraszamy wszystkich Wychowanków.

koszt poczęstunku wyniesie maksymalnie 45 zł, płatne na miejscu przed spotkaniem.

Zarząd Koła Wychowanków

jajko

Eugeniusz Lokajski – matura’28

Był mistrzem Polski w rzucie oszczepem, pięcioboju i dziesięcioboju, wicemistrzem w skoku wzwyż i autorem ponad 1000 zdjęć dokumentujących powstanie warszawskie oraz uczestnikiem kampanii wrześniowej. Ukończył studia w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie. W 1924 r. wstąpił do KS Warszawianka, gdzie trenował różne dyscypliny, m.in. pływanie, bieganie i piłkę nożną. Chciał wstąpić do sekcji oszczepniczej, ale trener mu odmówił. W 1928 zdał maturę w Liceum im. Mikołaja Reja i odbył obowiązkową służbę wojskową. Po skończeniu studiów w 1932 roku powrócił do KS Warszawianka. W roku 1934 został Mistrzem Polskim w rzucie oszczepem. Był także instruktorem lekkoatletyki w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego i nauczycielem wychowania fizycznego w ewangelickim Liceum im. Mikołaja Reja.
Startował na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie w 1936 roku, gdzie zajął 7. miejsce. Pierwszy w Polsce rzucił oszczepem ponad 70 m (jego rekord z Poznania – 73,27 m przetrwał 17 lat). Przed II wojną światową był czołowym oszczepnikiem na świecie.
W kampanii wrześniowej dowodził plutonem 35. Pułku Piechoty, nadal wykładał w C. I. W. F. (tajnym), później był oficerem Armii Krajowej, a w powstaniu warszawskim – dowódcą plutonu kompanii sztabowej „Koszta” (pod ps. „Brok”). Zajmował się dokumentacją fotograficzną przebiegu walk oraz zbrodni dokonywanych przez wojska niemieckie, a jego zdjęcia spotkały się powszechnym uznaniem i stanowią nieocenione świadectwo oporu walczącej stolicy. Zginął 25 września pod gruzami domu przy ul. Marszałkowskiej 129.
2 sierpnia 2009 r. pośmiertnie odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].
Brat Józefa – oszczepnika[2].
W 2009 roku, wydany przez Muzeum Powstania Warszawskiego album z fotografiami Eugeniusza Lokajskiego, zajął pierwsze miejsce w organizowanym przez Galerię f5 & Księgarnię Fotograficzną konkursie Fotograficzna Publikacja Roku 2008 w kategorii album.

450px-Warsaw_Uprising_by_Lokajski_-_Eugeniusz_Lokajski_with_cat_-_crop

Jeremi Przybora – matura’33

Urodził się w rodzinie szlacheckiej, jako najmłodsze z trojga dzieci (starszy o 11 lat brat Wiesław i starsza o 7 lat siostra Halina). Ojciec, Stefan Przybora, był inżynierem-cukiernikiem, właścicielem fabryki słodyczy oraz cukierni w Warszawie; matka, Jadwiga z domu Kozłowska, zajmowała się domem.
Ukończył ewangelickie Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie, a potem studiował w Szkole Głównej Handlowej i anglistykę na Uniwersytecie Warszawskim, których to studiów nie skończył.
Przez lata związany z Polskim Radiem, przed wojną spiker w rozgłośni warszawskiej, po wojnie pracował w Rozgłośni Pomorskiej Polskiego Radia w Bydgoszczy, gdzie współtworzył cykl audycji satyrycznych „Pokrzywy nad Brdą”. Po powrocie do Warszawy pracował w redakcji rozrywki, gdzie stworzył Radiowy Teatrzyk „Eterek”. Lektor Polskiej Kroniki Filmowej, autor tekstów piosenek, książek, pisał libretta teatralnych spektakli (m.in. polskiej wersji „Piotrusia Pana” z muzyką Janusza Stokłosy, w reżyserii Janusza Józefowicza), scenarzysta filmu „Upał” w reż. Kazimierza Kutza.
Z Jerzym Wasowskim poznał się w radiu podczas oblężenia Warszawy w 1939 (był wówczas spikerem). Podczas powstania warszawskiego prowadził audycje w cywilnej rozgłośni Polskiego Radia, uruchomionego 9 sierpnia[2]. Po wojnie spotkał się w 1948 z Wasowskim i wówczas zaproponował mu pisanie muzyki do swych tekstów.
Ojciec modelki i prezenterki Marty Przybory oraz Konstantego Przybory, specjalisty w dziedzinie reklamy[3].
Postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z dnia 3 maja 1997, za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w twórczości artystycznej i pracy literackiej, został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[4] .
Zmarł w nocy z 3 na 4 marca 2004, pochowany został na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie.

Twórczość

Gburlet („W tym szaleństwie jest metoda” Kabaret „Stodoła” 1957)
Spacerek przez „Eterek” (1957)
Listy z podróży (1964)
Baśnie Szeherezadka (1966)
Listy z podróży. Poczta druga (1969)
Kabaret Starszych Panów. Wybór (1970)
Miłość do magister Biodrowicz (1972)
Kabaret Starszych Panów. Wybór drugi (1973)
Dziecko Szczęścia. Listy z Podróży. Poczta trzecia (1975)
Divertimento (1976)
Mieszanka firmowa (1977)
Uwiedziony (1978)
Ciociu, przestrasz wujka (1979)
Kabaret jeszcze Starszych Panów (1980)
Teatr Nieduży (1980)
Piosenki, które śpiewałem sam lub z Przyjacielem (1990)
Piosenki, które śpiewali inni (1991)
Autoportret z piosenką (1992)
Nieszczęśliwy wypadek podczas wniebowzięcia (1994)
Przymknięte oko opaczności. Memuarów cz. I (1994)
Kabaret Starszych Panów I (1995)
Przymknięte oko opaczności. Memuarów cz. II (1998)
Zdążyć z happy endem. Memuarów cz. III (1998)
… słówko rymowane jak co roku (2000)
Piotruś Pan – libretto musicalu (2001)
Piosenki prawie wszystkie (2001)
Przymknięte oko opaczności (2004)

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda Min. Kultury i Sztuki III st. za twórczość radiowo-telewizyjną – 1973[5]
Złoty Mikrofon – 1973[6]
Diamentowy Mikrofon – 1995

Ciekawostki

Jeremi Przybora w 1995 r. otrzymał tytuł Honorowego Starosty Kutnowskiego. Od 2005 r. w Kutnie corocznie odbywa się Ogólnopolski Konkurs Piosenek Jeremiego Przybory Stacja Kutno[7].
Odniesienia w kulturze[edytuj | edytuj kod]

W oparciu o utwory Jeremiego Przybory i Jerzego Wasowskiego powstał spektakl „Zimy żal” w reżyserii Magdy Umer.
W 2004 roku Grzegorz Turnau nagrał płytę „Cafe Sułtan” zawierającą utwory Jeremiego Przybory. W tym samym roku polski wokalista jazzowy Janusz Szrom powołał do życia jazzową formację Straszni Panowie Trzej, która nagrała album z piosenkami z Kabaretu Starszych Panów w opracowaniu jazzowym.
W 2010 r. Maciej Maleńczuk i Paweł Kukiz nagrali album „Starsi Panowie”, zawierający 11 utworów z Kabaretu Starszych Panów. Gościnnie na płycie wystąpiły także Kayah, Renata Przemyk i Ewelina Flinta[7].
We wrześniu 2010 nakładem wydawnictwa Agora ukazał się tom korespondencji między Agnieszką Osiecką i Jeremim Przyborą z lat 1964-1966 pt. „Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory listy na wyczerpanym papierze” (ISBN 978-83-268-0078-8). Za zgodą Agaty Passent, córki Osieckiej, i Konstantego Przybory, syna Jeremiego, opublikowano korespondencję ludzi związanych głębokim uczuciem.
W dniu 8 grudnia 2011 Narodowy Bank Polski wprowadził do obiegu monety upamiętniające Jeremiego Przyborę i Jerzego Wasowskiego, o nominałach:
10 zł wykonaną stemplem lustrzanym w srebrze,
10 zł wykonaną stemplem lustrzanym w srebrze (kwadrat),
2 zł wykonaną stemplem zwykłym ze stopu Nordic Gold[8].
Na podstawie listów miłosnych Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory w Teatrze Polskim w Warszawie wystawiono spektakl „Listy na wyczerpanym papierze” w reżyserii Leny Frankiewicz[9] Premiera odbyła się 26 września 2013 roku.

Piosenki z tekstami Jeremiego Przybory

„Antonina” (muzyka Wojciech Gąssowski, wyk. Test)
„Deszcz” (muzyka Jerzy Wasowski, wyk. Maria Koterbska)
„Ja dla pana czasu nie mam” (muzyka Jerzy Wasowski; z repertuaru Hanny Banaszak)
„Jak pan mógł” (muzyka Jerzy Wasowski; z repertuaru Hanny Banaszak)
„Nie mówimy, że to miłość” (muzyka Camillo Bargoni, Al Stillman, wyk. Maria Koterbska)
„Panienka z temperamentem” (muzyka Jerzy Wasowski; z repertuaru Hanny Banaszak, Magdy Umer, Anny Marii Jopek)
„Ja pana z sobą zabiorę” (muzyka [Jerzy Wasowski]; z repertuaru Kaliny Jędrusik, Magdy Umer)

JERE2-JM.JPG

Witold Kula – matura’34

Historyk
Urodził się w 18 kwietnia 1916 roku w Warszawie, jego rodzicami byli Jan Kula i Jadwiga z domu Liwska. Uczęszczał do Gimnazjum im. Reja. Po jego ukończeniu w 1934 roku, rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie ekonomiczne w Wolnej Wszechnicy Polskiej. Był uczeniem Natalii Gąsiorowskiej. W 1939 roku obronił na UW doktorat, którego promotorem był Stanisław Arnold[2].
W czasie II wojny światowej żołnierz Armii Krajowej, współpracownik Biura Informacji i Propagandy oraz uczestnik tajnego nauczania. Brał aktywny udział w akcjach ratowania Żydów. Po upadku powstania warszawskiego, jako podporucznik AK, trafił na 7 miesięcy do oflagu Grossborn.
Po wojnie podjął pracę na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie habilitował się w 1947 roku. W 1950 roku objął profesurę na UW.
Był współorganizatorem i profesorem (1953–1968) Instytutu Historii Polski Akademii Nauk, w latach 1968 – 1970 prezes Międzynarodowego Stowarzyszenia Historii Gospodarczej, którego był później prezesem honorowym, zaś w latach 1974–1983 – wiceprzewodniczący Międzynarodowej Komisji Metrologii Historii. Członek Polskiej Akademii Nauk. Zajmował się badaniem dziejów gospodarczo-społecznych Polski, metodologią historii oraz metrologią pojmowaną jako oddzielna dziedzina nauki.
Jego pracę naukową odznaczało interdyscyplinarne podejście raz nowatorstwo teoretyczne. Wychodząc z tradycji marksistowskich udało mu się stworzyć oryginalne koncepcje początków polskiej kapitalizmu, zaproponować model funkcjonowania peryferyjnego feudalizmu na ziemiach polskich w XVI – XVII wieku, co znalazło odzwierciedlenie zwłaszcza w przetłumaczonej na wiele języków pracy Teoria ekonomiczna ustroju feudalnego. Próba modelu (Warszawa 1962)[3]. Od lat 60. współpracował blisko z historykami francuskiej Szkoły Annales. Jego prace były cytowane m.in. przez wybitnego przedstawiciela tej szkoły oraz jednego z najwybitniejszych historyków europejskich XX wieku Ferdynanda Braudela [4].
Witold Kula wychował wielu uczniów, spośród których najbardziej znani to Jerzy Jedlicki, Elżbieta Kaczyńska, Janina Leskiewiczowa, Tadeusz Łepkowski, Jacek Kochanowicz czy Andrzej Jezierski.
Żoną Witolda Kuli była Nina Assorodobraj-Kula, socjolog, profesor UW, a synem Marcin Kula.

Prace

Szkice o manufakturach w Polsce XVIII wieku (1956)
Rozważania o historii (1958)
Teoria ekonomiczna ustroju feudalnego. Próba modelu (1962)
Problemy i metody historii gospodarczej (1963)
Wokół historii (1988)
Demografia Królestwa Polskiego w latach 1836–1846, wyd. Marek Górny, Poznań-Wrocław 2002 (= „Badania z Dziejów Społecznych i Gospodarczych” 61), ss. 176.

Bibliografia

A. Wyczański, Witold Kula, 1916-1988, Nauka Polska 1989, nr 2, s. 207-216.
E. Kaczyńska, Witold Kula (18 IV 1916 – 12 II 1988), Kwartalnik Historyczny 1989, nr 3, s. 300-305.
A. Śródka, Uczeni polscy XIX i XX stulecia, t.2, Warszawa 1995, s. 413-415.
A. Sosnowska, Zrozumieć zacofanie. Spory historyków o Europę Wschodnią (1947-1994), Wydawnictwo TRIO, Warszawa 2004, s. 90-96.
Encyklopedia Warszawy, Warszawa, s. 399.
Słownik historyków polskich, s. 278-279.

img6130z