Miesięczne archiwum: Grudzień 2013

Eugeniusz Lokajski – matura’28

Był mistrzem Polski w rzucie oszczepem, pięcioboju i dziesięcioboju, wicemistrzem w skoku wzwyż i autorem ponad 1000 zdjęć dokumentujących powstanie warszawskie oraz uczestnikiem kampanii wrześniowej. Ukończył studia w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie. W 1924 r. wstąpił do KS Warszawianka, gdzie trenował różne dyscypliny, m.in. pływanie, bieganie i piłkę nożną. Chciał wstąpić do sekcji oszczepniczej, ale trener mu odmówił. W 1928 zdał maturę w Liceum im. Mikołaja Reja i odbył obowiązkową służbę wojskową. Po skończeniu studiów w 1932 roku powrócił do KS Warszawianka. W roku 1934 został Mistrzem Polskim w rzucie oszczepem. Był także instruktorem lekkoatletyki w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego i nauczycielem wychowania fizycznego w ewangelickim Liceum im. Mikołaja Reja.
Startował na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie w 1936 roku, gdzie zajął 7. miejsce. Pierwszy w Polsce rzucił oszczepem ponad 70 m (jego rekord z Poznania – 73,27 m przetrwał 17 lat). Przed II wojną światową był czołowym oszczepnikiem na świecie.
W kampanii wrześniowej dowodził plutonem 35. Pułku Piechoty, nadal wykładał w C. I. W. F. (tajnym), później był oficerem Armii Krajowej, a w powstaniu warszawskim – dowódcą plutonu kompanii sztabowej „Koszta” (pod ps. „Brok”). Zajmował się dokumentacją fotograficzną przebiegu walk oraz zbrodni dokonywanych przez wojska niemieckie, a jego zdjęcia spotkały się powszechnym uznaniem i stanowią nieocenione świadectwo oporu walczącej stolicy. Zginął 25 września pod gruzami domu przy ul. Marszałkowskiej 129.
2 sierpnia 2009 r. pośmiertnie odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].
Brat Józefa – oszczepnika[2].
W 2009 roku, wydany przez Muzeum Powstania Warszawskiego album z fotografiami Eugeniusza Lokajskiego, zajął pierwsze miejsce w organizowanym przez Galerię f5 & Księgarnię Fotograficzną konkursie Fotograficzna Publikacja Roku 2008 w kategorii album.

450px-Warsaw_Uprising_by_Lokajski_-_Eugeniusz_Lokajski_with_cat_-_crop

Jeremi Przybora – matura’33

Urodził się w rodzinie szlacheckiej, jako najmłodsze z trojga dzieci (starszy o 11 lat brat Wiesław i starsza o 7 lat siostra Halina). Ojciec, Stefan Przybora, był inżynierem-cukiernikiem, właścicielem fabryki słodyczy oraz cukierni w Warszawie; matka, Jadwiga z domu Kozłowska, zajmowała się domem.
Ukończył ewangelickie Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie, a potem studiował w Szkole Głównej Handlowej i anglistykę na Uniwersytecie Warszawskim, których to studiów nie skończył.
Przez lata związany z Polskim Radiem, przed wojną spiker w rozgłośni warszawskiej, po wojnie pracował w Rozgłośni Pomorskiej Polskiego Radia w Bydgoszczy, gdzie współtworzył cykl audycji satyrycznych „Pokrzywy nad Brdą”. Po powrocie do Warszawy pracował w redakcji rozrywki, gdzie stworzył Radiowy Teatrzyk „Eterek”. Lektor Polskiej Kroniki Filmowej, autor tekstów piosenek, książek, pisał libretta teatralnych spektakli (m.in. polskiej wersji „Piotrusia Pana” z muzyką Janusza Stokłosy, w reżyserii Janusza Józefowicza), scenarzysta filmu „Upał” w reż. Kazimierza Kutza.
Z Jerzym Wasowskim poznał się w radiu podczas oblężenia Warszawy w 1939 (był wówczas spikerem). Podczas powstania warszawskiego prowadził audycje w cywilnej rozgłośni Polskiego Radia, uruchomionego 9 sierpnia[2]. Po wojnie spotkał się w 1948 z Wasowskim i wówczas zaproponował mu pisanie muzyki do swych tekstów.
Ojciec modelki i prezenterki Marty Przybory oraz Konstantego Przybory, specjalisty w dziedzinie reklamy[3].
Postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z dnia 3 maja 1997, za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w twórczości artystycznej i pracy literackiej, został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[4] .
Zmarł w nocy z 3 na 4 marca 2004, pochowany został na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie.

Twórczość

Gburlet („W tym szaleństwie jest metoda” Kabaret „Stodoła” 1957)
Spacerek przez „Eterek” (1957)
Listy z podróży (1964)
Baśnie Szeherezadka (1966)
Listy z podróży. Poczta druga (1969)
Kabaret Starszych Panów. Wybór (1970)
Miłość do magister Biodrowicz (1972)
Kabaret Starszych Panów. Wybór drugi (1973)
Dziecko Szczęścia. Listy z Podróży. Poczta trzecia (1975)
Divertimento (1976)
Mieszanka firmowa (1977)
Uwiedziony (1978)
Ciociu, przestrasz wujka (1979)
Kabaret jeszcze Starszych Panów (1980)
Teatr Nieduży (1980)
Piosenki, które śpiewałem sam lub z Przyjacielem (1990)
Piosenki, które śpiewali inni (1991)
Autoportret z piosenką (1992)
Nieszczęśliwy wypadek podczas wniebowzięcia (1994)
Przymknięte oko opaczności. Memuarów cz. I (1994)
Kabaret Starszych Panów I (1995)
Przymknięte oko opaczności. Memuarów cz. II (1998)
Zdążyć z happy endem. Memuarów cz. III (1998)
… słówko rymowane jak co roku (2000)
Piotruś Pan – libretto musicalu (2001)
Piosenki prawie wszystkie (2001)
Przymknięte oko opaczności (2004)

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda Min. Kultury i Sztuki III st. za twórczość radiowo-telewizyjną – 1973[5]
Złoty Mikrofon – 1973[6]
Diamentowy Mikrofon – 1995

Ciekawostki

Jeremi Przybora w 1995 r. otrzymał tytuł Honorowego Starosty Kutnowskiego. Od 2005 r. w Kutnie corocznie odbywa się Ogólnopolski Konkurs Piosenek Jeremiego Przybory Stacja Kutno[7].
Odniesienia w kulturze[edytuj | edytuj kod]

W oparciu o utwory Jeremiego Przybory i Jerzego Wasowskiego powstał spektakl „Zimy żal” w reżyserii Magdy Umer.
W 2004 roku Grzegorz Turnau nagrał płytę „Cafe Sułtan” zawierającą utwory Jeremiego Przybory. W tym samym roku polski wokalista jazzowy Janusz Szrom powołał do życia jazzową formację Straszni Panowie Trzej, która nagrała album z piosenkami z Kabaretu Starszych Panów w opracowaniu jazzowym.
W 2010 r. Maciej Maleńczuk i Paweł Kukiz nagrali album „Starsi Panowie”, zawierający 11 utworów z Kabaretu Starszych Panów. Gościnnie na płycie wystąpiły także Kayah, Renata Przemyk i Ewelina Flinta[7].
We wrześniu 2010 nakładem wydawnictwa Agora ukazał się tom korespondencji między Agnieszką Osiecką i Jeremim Przyborą z lat 1964-1966 pt. „Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory listy na wyczerpanym papierze” (ISBN 978-83-268-0078-8). Za zgodą Agaty Passent, córki Osieckiej, i Konstantego Przybory, syna Jeremiego, opublikowano korespondencję ludzi związanych głębokim uczuciem.
W dniu 8 grudnia 2011 Narodowy Bank Polski wprowadził do obiegu monety upamiętniające Jeremiego Przyborę i Jerzego Wasowskiego, o nominałach:
10 zł wykonaną stemplem lustrzanym w srebrze,
10 zł wykonaną stemplem lustrzanym w srebrze (kwadrat),
2 zł wykonaną stemplem zwykłym ze stopu Nordic Gold[8].
Na podstawie listów miłosnych Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory w Teatrze Polskim w Warszawie wystawiono spektakl „Listy na wyczerpanym papierze” w reżyserii Leny Frankiewicz[9] Premiera odbyła się 26 września 2013 roku.

Piosenki z tekstami Jeremiego Przybory

„Antonina” (muzyka Wojciech Gąssowski, wyk. Test)
„Deszcz” (muzyka Jerzy Wasowski, wyk. Maria Koterbska)
„Ja dla pana czasu nie mam” (muzyka Jerzy Wasowski; z repertuaru Hanny Banaszak)
„Jak pan mógł” (muzyka Jerzy Wasowski; z repertuaru Hanny Banaszak)
„Nie mówimy, że to miłość” (muzyka Camillo Bargoni, Al Stillman, wyk. Maria Koterbska)
„Panienka z temperamentem” (muzyka Jerzy Wasowski; z repertuaru Hanny Banaszak, Magdy Umer, Anny Marii Jopek)
„Ja pana z sobą zabiorę” (muzyka [Jerzy Wasowski]; z repertuaru Kaliny Jędrusik, Magdy Umer)

JERE2-JM.JPG

Witold Kula – matura’34

Historyk
Urodził się w 18 kwietnia 1916 roku w Warszawie, jego rodzicami byli Jan Kula i Jadwiga z domu Liwska. Uczęszczał do Gimnazjum im. Reja. Po jego ukończeniu w 1934 roku, rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie ekonomiczne w Wolnej Wszechnicy Polskiej. Był uczeniem Natalii Gąsiorowskiej. W 1939 roku obronił na UW doktorat, którego promotorem był Stanisław Arnold[2].
W czasie II wojny światowej żołnierz Armii Krajowej, współpracownik Biura Informacji i Propagandy oraz uczestnik tajnego nauczania. Brał aktywny udział w akcjach ratowania Żydów. Po upadku powstania warszawskiego, jako podporucznik AK, trafił na 7 miesięcy do oflagu Grossborn.
Po wojnie podjął pracę na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie habilitował się w 1947 roku. W 1950 roku objął profesurę na UW.
Był współorganizatorem i profesorem (1953–1968) Instytutu Historii Polski Akademii Nauk, w latach 1968 – 1970 prezes Międzynarodowego Stowarzyszenia Historii Gospodarczej, którego był później prezesem honorowym, zaś w latach 1974–1983 – wiceprzewodniczący Międzynarodowej Komisji Metrologii Historii. Członek Polskiej Akademii Nauk. Zajmował się badaniem dziejów gospodarczo-społecznych Polski, metodologią historii oraz metrologią pojmowaną jako oddzielna dziedzina nauki.
Jego pracę naukową odznaczało interdyscyplinarne podejście raz nowatorstwo teoretyczne. Wychodząc z tradycji marksistowskich udało mu się stworzyć oryginalne koncepcje początków polskiej kapitalizmu, zaproponować model funkcjonowania peryferyjnego feudalizmu na ziemiach polskich w XVI – XVII wieku, co znalazło odzwierciedlenie zwłaszcza w przetłumaczonej na wiele języków pracy Teoria ekonomiczna ustroju feudalnego. Próba modelu (Warszawa 1962)[3]. Od lat 60. współpracował blisko z historykami francuskiej Szkoły Annales. Jego prace były cytowane m.in. przez wybitnego przedstawiciela tej szkoły oraz jednego z najwybitniejszych historyków europejskich XX wieku Ferdynanda Braudela [4].
Witold Kula wychował wielu uczniów, spośród których najbardziej znani to Jerzy Jedlicki, Elżbieta Kaczyńska, Janina Leskiewiczowa, Tadeusz Łepkowski, Jacek Kochanowicz czy Andrzej Jezierski.
Żoną Witolda Kuli była Nina Assorodobraj-Kula, socjolog, profesor UW, a synem Marcin Kula.

Prace

Szkice o manufakturach w Polsce XVIII wieku (1956)
Rozważania o historii (1958)
Teoria ekonomiczna ustroju feudalnego. Próba modelu (1962)
Problemy i metody historii gospodarczej (1963)
Wokół historii (1988)
Demografia Królestwa Polskiego w latach 1836–1846, wyd. Marek Górny, Poznań-Wrocław 2002 (= „Badania z Dziejów Społecznych i Gospodarczych” 61), ss. 176.

Bibliografia

A. Wyczański, Witold Kula, 1916-1988, Nauka Polska 1989, nr 2, s. 207-216.
E. Kaczyńska, Witold Kula (18 IV 1916 – 12 II 1988), Kwartalnik Historyczny 1989, nr 3, s. 300-305.
A. Śródka, Uczeni polscy XIX i XX stulecia, t.2, Warszawa 1995, s. 413-415.
A. Sosnowska, Zrozumieć zacofanie. Spory historyków o Europę Wschodnią (1947-1994), Wydawnictwo TRIO, Warszawa 2004, s. 90-96.
Encyklopedia Warszawy, Warszawa, s. 399.
Słownik historyków polskich, s. 278-279.

img6130z

Adolf Rondthaler

Zostaje dyrektorem szkoły w 1921 roku

1902-1906; 1921-1941)ks. Adolf Rondthaler (1875-1941), w 1893 r. rozpoczął studia na wydziale matematyczno-przyrodniczym UW. Za udział w manifestacji studenckiej zesłany w głąb Rosji. Po powrocie podjął studia teologiczne w Dorpacie. Ordynowany w 1902 r., potem był wikariuszem w Warszawie. Następnie był proboszczem w Lipnie i Ozorkowie. W 1918 r. został powołany przez kolegium kościelne w Warszawie na stanowisko prefekta. Od 1919 r. wicedyrektor, a od 1921 r. dyrektor gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie. W czasie wojny organizował tajne nauczanie.

ks_ Adolf Rondthaler _1875-1941__001

Jakub Wacławek – matura’69

Jakub Wacławek (ur. 1951) – architekt.
Urodził się w rodzinie architektów – Marii Małgorzaty Handzelewicz-Wacławek i Zbigniewa Wacławka. W 1969 ukończył XI liceum im. Reja w Warszawie. Studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej zakończył w roku 1975 pracą dyplomową pt. Dwa Teatry, pod kierunkiem prof. arch. Jana Bogusławskiego.
Od roku 1976 do 1979 pracował w zespole arch. Z.Pawelskiego jako asystent, a potem projektant. W roku 1980/1981 przebywał jako projektant i partner w duńskiej firmie architektonicznej „Nils Basse & Partners”. Od roku 1982 do 1986 pracował jako partner prof. arch. Stefana Kuryłowicza w Autorskich Pracowniach Architektury (APA). Od roku 1986 prowadził samodzielną pracownię w ramach APA. W 1991 założył własną firmę projektową „ARÉ” sp. z o.o, którą prowadzi do dziś, jako prezes i zarazem główny projektant.
W 1979 zaczął pracę na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej jako asystent projektowania architektonicznego w zespołach: arch. arch. M.Krasińskiego, K.Dygi i M.Gintowta. Aktualnie uczy projektowania jako starszy wykładowca w kierowanej przez siebie Samodzielnej Pracowni Architektury Przemysłowej i Wielkoprzestrzennej[1].
W roku 1979 otrzymał uprawnienia projektowe. W roku 1986 uzyskał status twórcy Min. Kultury i Sztuki. Od roku 1975 należy do Stowarzyszenia Architektów Polskich, gdzie pełnił obowiązki prezesa Zarządu Oddziału Warszawskiego (2006 – 2012) oraz Sędziego Konkursowego. Od 2002 r. należy do Mazowieckiej Izby Architektów. Od 2006 do 2013 był wiceprzewodniczącym Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej przy urzędzie Prezydenta Miasta Warszawy. Od 2007 do 2010 był Przewodniczącym Rady Architektury i Rozwoju Warszawy przy Urzędzie Prezydenta Miasta Warszawy. Jako sędzia konkursowy SARP uczestniczył w następujących konkursach:
„Centrum Promocji Kultury ul.Podskarbińska Warszawa” – 2003 (sędzia)
„Rozbudowa szpitala Praskiego” – 2005 (sędzia)
„Kompleksu budynków naukowo-dydaktycznych dla potrzeb Uniwersytetu Warszawskiego przy ul. Dobrej 53” – 2005 (wiceprzewodniczący)
„Opracowanie koncepcji zagospodarowania przestrzennego placu Bankowego, placu Teatralnego oraz ulicy Senatorskiej w Warszawie” – 2007 (sędzia)
„Służewski Dom Kultury” – 2008 (sędzia referent)
„Dom Kultury Kadr” – 2009 (sędzia referent)
„Rozbudowa Teatru Ochota” – 2009 (sędzia)
„Wydział Rzeźby ASP w Warszawie – 2011 (sędzia)
Upamiętnienie Obozu Zagłady w Sobiborze – 2013 (sędzia referent)

Realizacje

1977: Dom letniskowy nad Narwią (J.Wacławek)
1979: Dom jednorodzinny na Saskiej Kępie (J.Wacławek)
1981: Dom letniskowy pod Radzyminem (J.Wacławek)
1982-2004: Kościół na os. Widzew w Łodzi (gł.proj. S.Kuryłowicz, J.Wacławek)
1984: Rozbudowa domu jednorodzinnego na Woli (S.Kuryłowicz & J.Wacławek)
1984–2004: Kościół w Grodzisku Mazowieckim (E. i S.Kuryłowicz, P.Kuczyński & J.Wacławek)
1985-2004: Kościół z klasztorem ul. Modzelewskiego/Woronicza w Warszawie (E. i S.Kuryłowicz & J.Wacławek)
1991: Dom wielorodzinny przy ul. Gościeradowskiej – SM „MERKURY” (J.Wacławek)
1992: Rozbudowa Domu Poselskiego w Warszawie (J.Wacławek)
1996: Budynek wielorodzinny ul. Piotra Skargi – SM „MERKURY” (G.Stiasny, P.Marczak & J Wacławek)
1996: Zespół wielofunkcyjny mieszkalno-handlowo-biurowy ul. Łucka/Wronia – SBM „DEMBUD” (A.Bołtuć & J.Wacławek)
1996: Ratusz gminy Białołęka (G.Stiasny & J.Wacławek)
1997: Zespół handlowy w Pruszkowie (P.Sudra & J.Wacławek)
1998: Pawilon handlowo-biurowy na osiedlu Targówek (J.Wacławek)
1998: Wnętrza klubu „Hybrydy” (G.Stiasny & P.Marczak)
1999: Dom wielorodzinny przy ul. Tykocińskiej – RSM „PRAGA” (J.Wacławek)
1999: Zespół wielofunkcyjny mieszkalno-handlowo-biurowy ul.Jana Pawła II – SBM „DEMBUD” (A.Bołtuć & J.Wacławek)
2000: Zespół wielofunkcyjny mieszkalno-handlowo–biurowy ul. Słomińskiego 15,17,19 – SBM „DEMBUD” (J.Wacławek & A.Bołtuć, G.Stiasny)
2000: Budynki wielorodzinne ul. Krasnobrodzka – RSM „BRÓDNO” (G.Pietrzak & J.Wacławek)
2001: Osiedle mieszkaniowe „Światowid” – MOSTOSTAL Export (G.Stiasny & J.Wacławek)
2002: Zespół wielofunkcyjny mieszkalno-handlowo-biurowy przy ul.Grzybowskiej/Granicznej – SBM „DEMBUD” (G.Stiasny & J.Wacławek)
2002: Osiedle „Zaruby” w Warszawie – SM „MERKURY” (M.Citko, G.Stiasny & J.Wacławek)
2003: Osiedle „Odkryta” w Warszawie – MOSTOSTAL Export (G.Pietrzak, G.Stiasny & J.Wacławek)
2003: Budynek plombowy przy ul. Siennej/r. Żelaznej – SBM „DEMBUD” (G.Stiasny & J.Wacławek)
2003: Budynek wielorodzinny ul. Relaksowa – SM „MERKURY” (G.Stiasny & J.Wacławek)
2008: Zespół budynków mieszkalnych przy ul. Inflanckiej – ECHO Investment (G.Stiasny,G.Pietrzak, J.Wacławek)
2009: Biurowiec ul. Modzelewskiego (G.Stiasny & J.Wacławek)
2005: Rozbudowa Urzędu Pracy w Warszawie [G.Stiasny & J.Wacławek)
2006: Willa w Konstancinie (G.Stiasny & J.Wacławek)
2009: Rozbudowa szkoły ul. Kowieńska (G.Stiasny & J.Wacławek)
2007: Budynek wielorodzinny ul. Franciszkańska 14 – SBM „DEMBUD” w Warszawie (G.Stiasny & J.Wacławek)
2007: Osiedle w Poznaniu „Małe Naramowice” – ECHO Investment (W.Ingielewicz, G.Stiasny & J.Wacławek)
2008: Zespół mieszkalny w „Miasteczku Wilanów” – Robyg Investment (G.Stiasny & J.Wacławek)
2008: Zespół mieszkalno-biurowy przy ul. Modzelewskiego/Malczewskiego w Warszawie (G.Stiasny & J.Wacławek)
2009: Budynek mieszkalny ul. Grębałowska – SBM „DEMBUD” (G.Stiasny & J.Wacławek)
2009: Budynek mieszkalny ul. Kasprowicza/Lindego – Lubasa Polska (K.Godlewska, G.Stiasny & J.Wacławek)
2010: Budynek mieszkalny ul. Bonifraterska – SBM „Dembud” (G.Stiasny & J.Wacławek)
2013: Terminal lotniska w Lublinie (G.Stiasny & J.Wacławek)
2013: Zespół budynków przy ul. Stawki 8 (G.Stiasny & J.Wacławek)

Nagrody

Nagrodzone w konkursach zostały następujące projekty, których był współautorem:
Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie (wyróżnienie)
Teatr Muzyczny we Wrocławiu (wyróżnienie)
Centrum Ursynowa-Natolina (gł.nagroda)
Osiedle „Moczydło” w Warszawie (wyróżnienie)
Wnętrza NBP w Warszawie (wyróżnienie)
Plac Sikorskiego w Siedlcach (wyróżnienie)
Przebudowa Biblioteki na Koszykowej (finalista)
Ratusz Gminy Białołęka (I nagroda)
Ratusz gminy Targówek (nagroda)
Urząd KNUiFE w Warszawie (I nagroda)
Muzeum Powstania Warszawskiego (wyróżnienie)
Zespół sportowy przy szkole nr. 215 w Warszawie (I nagroda)
Centrum Koordynacji Straży Pożarnej w Warszawie (III nagroda)
Zespół biurowy pl. Puławski (III nagroda)
Port Lotniczy w Lublinie (I nagroda)
W 2012 razem z Grzegorzem Stiasnym nagrodzony Honorową Nagrodą SARP.

honorowa-nagroda-SARP-2012_ikona

Waldemar Dynerman – matura’69

Waldek Dynerman urodził się w Warszawie w rodzinie polsko-żydowskiej. Jego ojciec przeżył Holocaust, a matka doświadczyła grozy wojny, wysiedlenia i pracy niewolniczej. Waldek podkreśla podstawowe znaczenie tych wydarzeń w ukształtowaniu jego twórczości. Artysta pracuje równocześnie w wielu dyscyplinach, takich jak rzeźba, malarstwo, instalacja, grafika i wideo. Ukończył warszawską Akademię Sztuk Pięknych w 1974 roku. W roku 1983 otrzymał stanowisko wykładowcy w Milwaukee Institute of Art & Design w USA, gdzie jest obecnie profesorem grafiki. Artysta pokazywał swoje prace na wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych. W 2010 roku otrzymał nagrodę fundacji Mary Nohl, a w 2011 pokazał swoje najnowsze rzeźby i obrazy w instalacji zatytułowanej Inventory (Remanent), w galerii Inova w Milwaukee.

4124dc7866b5713f1a5ebc74bee1a16a2af9c3d5_0

Paweł Karpiński – matura’69

Paweł Karpiński (ur. 4 listopada 1951 roku w Warszawie) – reżyser, scenarzysta i producent filmowy. W 1969 podjął pracę jako operator, realizator obrazu i reżyser w TVP. W latach 1972-76 studiował na Wydziale Operatorskim PWSFTviT w Łodzi, gdzie w 1982 roku ukończył Wydział Reżyserii.
Filmografia[edytuj | edytuj kod]

2008: Na kocią łapę (serial telewizyjny) – reżyseria
2006: Kochaj mnie, kochaj! (serial telewizyjny) – reżyseria, scenariusz, dialogi, scenariusz-pomysł, producent filmowy
2001-2002: Więzy krwi (serial telewizyjny) – producent wykonawczy
1997-2010: Klan (serial telewizyjny) – reżyseria
1994-1995: Fitness Club (serial telewizyjny) – reżyseria, producent filmowy
1988-1990: W labiryncie (serial telewizyjny) – reżyseria, scenariusz, dialogi, obsada aktorska; jako realizator TV
1988: Czarodziej z Harlemu – reżyseria, scenariusz, dialogi, obsada aktorska; jako sędzia na meczu
1986: Trio – reżyseria
1983: To tylko Rock – reżyseria, scenariusz
1982: Smak czekolady – reżyseria, scenariusz
Teatr TV[edytuj | edytuj kod]

1992: Nieboskie stworzenie – reżyseria
1994: Lekcja tańca – reżyseria

0138816

Jerzy Besala – matura’69

Jerzy Stanisław Besala (ur. 5 września 1951 w Warszawie) – historyk i publicysta.
Ukończył studia historyczne na UW. Początkowo interesował się dziejami najnowszymi, ale później zajął się Rzecząpospolitą szlachecką. Jest autorem kilkunastu książek, m.in. biografii Stefana Batorego, Tajemnic historii Polski czy biografii Stanisława Żółkiewskiego.
Publikuje artykuły w poczytnych czasopismach: „Polityce”, „Dzienniku Polskim”, „Wiedzy i Życiu”, „Focusie” i „Focusie Historia”.
Wybrana bibliografia
Stanisław Żółkiewski, Warszawa 1988, ISBN 83-06-01583-5.
Stefan Batory, Warszawa 1992, ISBN 83-06-02253-X.
Tajemnice historii Polski, Poznań 2003.
Małżeństwa królewskie. Piastowie, Warszawa 2006.
Małżeństwa królewskie. Jagiellonowie, Warszawa 2006.
Małżeństwa królewskie. Władcy elekcyjni, Warszawa 2007.
Tajemnicze dzieje Europy, Warszawa 2007.
Barbara Radziwiłłówna i Zygmunt August, Warszawa 2007, ISBN 978-83-7391-715-6.

f87b0_IMG_6203

Wręczenie dyplomów dawnym maturzystom

14 października 2013 roku w Naszej Szkole odbyły się coroczne obchody Dnia Nauczyciela połączone tradycyjnie ze ślubowaniem klas pierwszych. Przy tej okazji Koło Wychowanków zorganizowało wręczenie pamiątkowych dyplomów maturzystom z roku 1962 i 1963. Najpierw odbyły się uroczystości w sali gimnastycznej, gdzie miedzy innymi wręczono dyplomy, a następnie poczęstunek miłych gości w Sali Tradycji. Spotkanie odbyło się w miłej, koleżeńskiej atmosferze, a wielu z dawnych maturzystów wstapiło w szeregi naszego Koła. A oto relacja fotograficzna.